Szczerości moralna.

Istnienie szczerości ważnym aspektem życia człowieczego jest od dziejów najstarszych. Żywim się nadzieją, że człowiek z którym przyszło nam obcować do szczerości bezpodstawnej jest zdolen. Jednakowoż z natury rozwoju czy to społeczeństw, czy też istoty człowieczej podejście do szczerej egzystencji przy drugim człowieku zanikać poczęło. Luksusem się stało. I nie jest to zjawisko nowe, postępujące niczym przemiany językowe na przestrzeni wieków egzystencji i ewolucji. Szczerość przestała popłacać
w sytuacyjach, w którech oszukać bliźniego swego człowiekowi udać się mogło. Pozyskawszy dobra raz, na jednostkowej pociesze poprzestać nie mógł. W takowy sposób szczerość nie tylko luksusem, ale także niebezpieczeństwem się stała. Wszak moją szczerość można na wszelaki sposób wykorzystać.

Z czasem na luksus szczerości pozwala sobie coraz mniejsza grupa osób, elitarna wręcz.
I niechaj mi łeż kto zada, jednak zjawisko to nasilać się poczęło wraz ze wzrostem anonimowości jednostek wszelakich. I wiąże się to nie tylko z obcowaniem międzyludzkiem, lecz także szczerości wobec istoty samego siebie. Gdzież podziały się czasy gdy mężczyzna w kwiecie wieku swego nie krępował się ronić łez nad sprawą przykrą, acz znaczącą dla życia jego? Gdzież szczerość emocyj wszelakich? Zaginęła gdzieś w mrokach między nie tak mrocznymi wiekami średnimi a okresem rewolucyj przemysłowych. Niechaj kto nazwie to fikcyją literacką tudzież nieżyciowem podejściem, jednak literatura zwykła ukazywać rzeczy istotne w pozornie nieznaczącech wersach. Przykładem niechaj będzie Legenda o św Aleksym coby czytelnik daleko szukać nie musiał. 

W ten oto sposób dochodzę do sedna wywodu swego, jakże formą objętego, a w treści ubogiego. Szczerość stała się przekleństwem jednostek do szczerości zdolnych. I nie mam w tem miejscu na myśli szczerości bezpieczeństwem obleczonej, jaką niewątpliwie winna być szczerość przyjaźni czy miłości. Szczerość z otoczeniem obcem, wobec społeczeństwa i ludzi nieistotnych z punktu widzenia funkcjonowania naszego. Bo jak często pozwalamy sobie na szczerość wobec obcych? Czy nawet wobec osób, z któremi przebywać nam przyszło w wyniku dokonanych wyborów edukacyjnych czy zawodowych? Wszak nie wypada, wszak to niebezpieczne jest. Zranić kogo możem tudzież sami ofiarami szczerości zostaniem. Odpowiedzialnością nas kto obarczy za pochopną szczerość szalejącą. A im mniej szczerości w życiu codziennem wobec innych, tym mniej szczerości wobec osoby własnej i najbliższych.

Z faktu bycia szczerym wynika wiele nieprzyjemnych sytuacji, często mylonym jest się
z chamem czy inszą ordynarną abominacją. Często przyjdzie komu spędzić część swej szczerej egzystencji w odrzuceniu czy samotności. Jednakowoż szczerość pozwala nie tylko na żywot zgodny z własnym sumieniem, ale także na zyskanie grona przyjaciół zaufanych, których przy odpowiedniej pielęgnacji traktować przyjdzie jak rodzinę.
A niedogodności? Zdolnyś przywyknąć, zdolnyś zdzierżyć. Żywot szczęśliwy ważniejszy od społecznego niezadowolenia Twoją szczerością.

Szczekam, ujadam, napinam łańcuch. Bo czemu nie? A że treści w tem mało...
A co mnie to...